İkinci Dünya Savaşı Ve nedenleri
Aralık 1925’te imzalandı. Avrupa’nın önde gelen politikacıları tarafsız İsviçre’de bir araya geldi. Aşağıdakilere karar verildi:
Fransa, Almanya ve Belçika, Versay Antlaşması’nda belirtilen sınırlarını kabul etmeyi kabul etti. Fransa ve Belçika, Ruhr işgalini bir daha asla tekrar etmeyecek ve Almanya bir daha Belçika veya Fransa’ya saldıramayacak. İngiltere ve İtalya, anlaşmaların bu bölümünü polis olarak kabul etti. Almanya, Rheinland’ın silahsız kalması gerektiğini de kabul etti. Diğer anlaşmalarda, Fransa, herhangi birine saldırırsa Belçika, Polonya ve Çekoslovakya’yı koruma sözü verdi. Almanya, İngiltere, Fransa, İtalya, Belçika, Polonya ve Çekoslovakya, kendi aralarında tartışırlarsa asla kavga etmeyeceklerini kabul etti – Birliğin sorunu çözmesine izin vereceklerdi.
Ancak, Almanya’daki milliyetçiler bu antlaşmaları imzaladıkları için hükümetleri için öfkeliler. İmzala, Alman hükümeti 1919 Versailles Anlaşması şartlarını kabul ettiğini etkili bir şekilde kabul etti. Bu, ihanete sınır veren milliyetçiler için geçerli ve kabul edilemezdi. İhanet iddiaları, Weimar Almanya’nın ekonomik bir büyüme gösterdiği ve 1919-1924 arasındaki zor zamanların unutulduğu için duyulmadı. Ilımlı politikacılar, Almanya’daki günün sırasıydı ve Nazi Partisi gibi aşırı milliyetçiler arka plana idildi. Bu ılımlı politikacıların başarısı, Fransa’nın Almanya’nın 1926’da usulüne uygun olarak yaptığı Milletler Cemiyeti’ne katılma hakkını desteklediğinde vurgulandı.
Dünya barışı döneminde habercisi olan diğer büyük anlaşma, 1928 Kellogg-Briand Paktı idi.
Bu anlaşma 65 ülke tarafından imzalandı. 65 ülkenin tamamı, bir daha asla anlaşmazlıkları çözmenin bir yolu olarak savaşı kullanmamayı kabul etti.
Bu nedenle, Avrupa’nın politikacıları savaşın artık anlaşmazlıkların çözümünde bir seçenek olmadığını ve önceki düşmanların artık arkadaş olduklarını açıkça ortaya koyduğundan, 1929’a kadar Avrupa yanlış bir güvenlik duygusuyla etkili bir şekilde zayıfladı. Bu yeni Avrupa, milletlerin birbirleriyle barış ve uyum içinde olmalarına güvendi. Almanya’nın istikrarı, Ekim 1929’daki Wall Street Kazası ile parçalandı ve 1925’ten 1929’a göreceli olarak belirsizliği geçiren milliyetçiler bir kez daha siyasi yüzeye çıktı. Versay veya Locarno antlaşmalarını kabul etme niyetleri yoktu ve bu on yılda Ligin zayıf yönleri de belirginleşmişti. Birlik ancak Avrupa siyasetçilerinin buna izin vermesi halinde başarılı bir şekilde çalışabildi. Hitler ve Naziler hiçbir zaman iktidara geldiklerinde birliğe bir şans vermeyeceklerdi.
